Wzory Viète'a
Wzory Viète'a dla postaci ogólnej pozwalają mówić o sumie i iloczynie miejsc zerowych przez iloraz współczynników tej postaci. Poniższe składowe to gotowe szkielety zapisu – nakładasz je na zadanie, zanim zaczniesz liczyć.
SKŁADOWAWzory Viète'a – wzory i wyprowadzenie
Jeśli są miejscami zerowymi, to postać ogólna i iloczynowa opisują tę samą funkcję – wymnażamy iloczynową:
Porównujemy współczynnik przy i wyraz wolny:
SKŁADOWADelta i założenie wspólne
Delta
Założenie wspólne – dwa różne pierwiastki rzeczywiste
SKŁADOWAZnaki pierwiastków i wyrażenia symetryczne
Znaki pierwiastków
O znakach pierwiastków decydują znaki sumy i iloczynu:
| Przypadek | Suma | Iloczyn |
|---|---|---|
| oba dodatnie | > 0 | > 0 |
| oba ujemne | < 0 | > 0 |
| ten sam znak | dowolna | > 0 |
| różne znaki | dowolna | < 0 |
Wyrażenia symetryczne
| Składowa | Wzór przez i |
|---|---|
SKŁADOWAPołożenie pierwiastków względem progu t
Oba pierwiastki większe od t – sposób 1
Z liczby są dodatnie, więc ich suma i iloczyn też:
Oba pierwiastki większe od t – sposób 2
Własności funkcji: wierzchołek na prawo od i znak :
Oba pierwiastki mniejsze od t – sposób 1
Z liczby są ujemne, więc ich suma jest ujemna, a iloczyn dodatni:
Oba pierwiastki mniejsze od t – sposób 2
Wierzchołek na lewo od i znak :
Jeden próg : znak rozstrzyga, czy leży poza pierwiastkami (gdy ), czy między nimi (gdy ); wierzchołek wskazuje stronę. Reguła jest ta sama dla i dla .
SKŁADOWAPierwiastki po obu stronach progów t₁ i t₂
Jeden pierwiastek mniejszy od , drugi większy od (przy ): obie liczby leżą między pierwiastkami, więc
(dla – pojedynczy próg między pierwiastkami: ).
Dwa progi: skoro leżą między pierwiastkami, to i – niezależnie od znaku .
SKŁADOWAOba pierwiastki w przedziale (t₁, t₂)
Oba pierwiastki w rozkładamy na dwa znane warunki jednoprogowe: i (oba większe od ) oraz i (oba mniejsze od ). Każdą parę tłumaczą wzory Viète'a – suma i iloczyn przesunięć:
Sposób 1 – wzory Viète'a
Razem koniunkcja czterech warunków (plus wspólne ).
Sposób 2 – własności funkcji
Oba progi poza pierwiastkami (każdy ze swojej strony) i wierzchołek między progami:
Przedział : oba znaki są dodatnie, a wierzchołek musi leżeć między progami – bez tego warunku pierwiastki mogłyby w całości uciec na jedną stronę.
Koniunkcja warunków
Tworzymy koniunkcję warunków. Każdy z warunków omawiamy za pomocą współczynników postaci ogólnej (zależnych od parametru). Rozwiązaniem zadania jest zbiór tych wartości parametru, dla których wszystkie warunki są spełnione jednocześnie.