Pomiń nawigację – przejdź do treści
POLIGON MATEMATYCZNY
POZIOM ROZSZERZONY
ZHACKUJ MATURĘ
◂ WYBÓR POZIOMUOFERTA
WARSTWA 01 · WPROWADZENIE

Funkcja kwadratowa z parametrem — teoria i metoda: Funkcja kwadratowa
z parametrem

Zadania maturalne (wzory Viète'a) – każde z docelowym zapisem warunków i pełnym kluczem.

01warstwa: teoria i metoda
2sekcje
SKŁADOWE

Wzory Viète'a

Wzory Viète'a dla postaci ogólnej pozwalają mówić o sumie i iloczynie miejsc zerowych przez iloraz współczynników tej postaci. Poniższe składowe to gotowe szkielety zapisu – nakładasz je na zadanie, zanim zaczniesz liczyć.

SKŁADOWAWzory Viète'a – wzory i wyprowadzenie
Skąd się biorą – wyprowadzenie z postaci iloczynowej

Jeśli są miejscami zerowymi, to postać ogólna i iloczynowa opisują tę samą funkcję – wymnażamy iloczynową:

Porównujemy współczynnik przy i wyraz wolny:

SKŁADOWADelta i założenie wspólne

Delta

Rozstrzyga istnienie i liczbę pierwiastków; wraca też w odległości: .

Założenie wspólne – dwa różne pierwiastki rzeczywiste

Założenie to przyjmujemy w każdym przypadku poniżej, więc w warunkach na znaki i położenie nie powtarzamy już ; współczynnik wypisujemy jawnie tylko tam, gdzie parametr stoi przy .
SKŁADOWAZnaki pierwiastków i wyrażenia symetryczne

Znaki pierwiastków

O znakach pierwiastków decydują znaki sumy i iloczynu:

PrzypadekSumaIloczyn
oba dodatnie> 0> 0
oba ujemne< 0> 0
ten sam znakdowolna> 0
różne znakidowolna< 0

Wyrażenia symetryczne

Suma kwadratów
z kwadratu sumy
Suma sześcianów
albo ze wzoru
Suma czwartych potęg
z kwadratu sumy kwadratów
Kwadrat różnicy
kwadrat sumy minus poczwórny iloczyn; równoważnie
Moduł różnicy
pierwiastek z kwadratu różnicy – wzór na odległość pierwiastków
Suma odwrotności
wspólny mianownik
Suma kwadratów odwrotności
licznik jak w sumie kwadratów
SkładowaWzór przez i 
SKŁADOWAPołożenie pierwiastków względem progu t

Oba pierwiastki większe od t – sposób 1

Z  liczby są dodatnie, więc ich suma i iloczyn też:

Oba pierwiastki większe od t – sposób 2

Własności funkcji: wierzchołek na prawo od i znak :

Oba pierwiastki mniejsze od t – sposób 1

Z  liczby są ujemne, więc ich suma jest ujemna, a iloczyn dodatni:

Oba pierwiastki mniejsze od t – sposób 2

Wierzchołek na lewo od i znak :

a > 0
a < 0
OBA > t a > 0 xxyyxx11xx22ttpp
a·f(t) > 0  ∧  p > tna rysunku f(t) > 0, bo a > 0 – iloczyn dodatni
OBA > t a < 0 xxyyxx11xx22ttpp
a·f(t) > 0  ∧  p > tna rysunku f(t) < 0, bo a < 0 – iloczyn dodatni
OBA < t a > 0 xxyyxx11xx22ttpp
a·f(t) > 0  ∧  p < tna rysunku f(t) > 0, bo a > 0 – iloczyn dodatni
OBA < t a < 0 xxyyxx11xx22ttpp
a·f(t) > 0  ∧  p < tna rysunku f(t) < 0, bo a < 0 – iloczyn dodatni
t MIĘDZY a > 0 xxyyxx11xx22ttpp
a·f(t) < 0na rysunku f(t) < 0, bo a > 0 – iloczyn ujemny
t MIĘDZY a < 0 xxyyxx11xx22ttpp
a·f(t) < 0na rysunku f(t) > 0, bo a < 0 – iloczyn ujemny

Jeden próg : znak rozstrzyga, czy leży poza pierwiastkami (gdy ), czy między nimi (gdy ); wierzchołek wskazuje stronę. Reguła jest ta sama dla i dla .

SKŁADOWAPierwiastki po obu stronach progów t₁ i t₂

Jeden pierwiastek mniejszy od , drugi większy od (przy ): obie liczby leżą między pierwiastkami, więc

(dla – pojedynczy próg między pierwiastkami: ).

a > 0
a < 0
PO OBU STRONACH [t₁, t₂] a > 0 xxyyxx11xx22tt11tt22
a·f(t₁) < 0  ∧  a·f(t₂) < 0na rysunku f(t₁), f(t₂) < 0, bo a > 0 – oba iloczyny ujemne
PO OBU STRONACH [t₁, t₂] a < 0 xxyyxx11xx22tt11tt22
a·f(t₁) < 0  ∧  a·f(t₂) < 0na rysunku f(t₁), f(t₂) > 0, bo a < 0 – oba iloczyny ujemne

Dwa progi: skoro leżą między pierwiastkami, to i  – niezależnie od znaku .

SKŁADOWAOba pierwiastki w przedziale (t₁, t₂)

Oba pierwiastki w  rozkładamy na dwa znane warunki jednoprogowe: i  (oba większe od ) oraz i  (oba mniejsze od ). Każdą parę tłumaczą wzory Viète'a – suma i iloczyn przesunięć:

Sposób 1 – wzory Viète'a

OBA WIĘKSZE OD :  
OBA MNIEJSZE OD :  

Razem koniunkcja czterech warunków (plus wspólne ).

Sposób 2 – własności funkcji

Oba progi poza pierwiastkami (każdy ze swojej strony) i wierzchołek między progami:

a > 0
a < 0
OBA W (t₁, t₂) a > 0 xxyyxx11xx22tt11tt22pp
a·f(t₁) > 0  ∧  a·f(t₂) > 0  ∧  t₁ < p < t₂na rysunku f(t₁), f(t₂) > 0, bo a > 0
OBA W (t₁, t₂) a < 0 xxyyxx11xx22tt11tt22pp
a·f(t₁) > 0  ∧  a·f(t₂) > 0  ∧  t₁ < p < t₂na rysunku f(t₁), f(t₂) < 0, bo a < 0

Przedział : oba znaki są dodatnie, a wierzchołek musi leżeć między progami – bez tego warunku pierwiastki mogłyby w całości uciec na jedną stronę.

METODA

Koniunkcja warunków

Tworzymy koniunkcję warunków. Każdy z warunków omawiamy za pomocą współczynników postaci ogólnej (zależnych od parametru). Rozwiązaniem zadania jest zbiór tych wartości parametru, dla których wszystkie warunki są spełnione jednocześnie.

B.0902·w087